Oude keffertjes

Augustus 1999

Klussen met shelties

Vandaag is het een heerlijke, zomerse dag en ik zit te genieten in en van mijn tuin, die dit jaar mooier is dan ooit. Ik heb net een nieuw merelnest ontdekt op de met klimop overwoekerde tuinmuur. Pa en ma merel vliegen af en aan. Boven mijn hoofd zingt een vink het hoogste lied en aan mijn voeten ligt Duncan lekker te soezen. Robin staat af en toe op om bij de klimopmuur te koekeloeren in de hoop een muisje te verschalken. Die muur is een soort volksbuurt voor muizen. Je hoort ze met elkaar klessebessen, tutten, ruziën en met elkaars zaken bemoeien.

Negen jaar woon ik alweer hier in dit dertigerjaren-huis met een flinke tuin. In de loop der jaren is er al heel wat afgeklust. Sinds vier jaar worden mijn klusavonturen met belangstelling gadegeslagen door Robin en later Duncan. Op hun manier helpen ze graag een ‘handje’ mee. Bij het poten van de eenjarigen mag Robin graag met de plantjes rondsjouwen. Hij loopt er alleen de verkeerde kant mee op en knaagt alle potjes stuk. De plantjes mag ik dan wel weer hebben. Duncan staat altijd graag overal met de neus bovenop en is steevast heel positief over mijn werk vooral als ik met mijn hoofd op zijn ‘ooghoogte’ zit. Dan laat hij zijn waardering blijken door te pas en te onpas zijn pootjes om mijn nek te leggen en zijn koppie langs mijn gezicht te wrijven. Dat hij daarbij met zijn achterpoten in mijn nieuwe aanplant staat, is minder leuk maar ik heb gemerkt dat de plantjes toch telkens overleven.

ameland mei 07 004,kleinameland mei 07 007,klein

Van het voorjaar was Robin een grote hulp bij het uitgraven van een struik die ik al zo lang kwijt wilde. Eerlijk is eerlijk, het ging hem eigenlijk om het muizennest dat tussen de wortels verscholen lag maar met zijn fanatieke gegraaf en geknaag heeft hij’t me makkelijk gemaakt om dat groene gevaarte uit de grond te krijgen. Op het moment dat de muizen alle kanten op renden, was het met Robin’s hulp gedaan want toen werd acuut het jachtseizoen geopend! Dat was niet aan Duncan besteed: die keek stomverbaasd toen een muisje, dat op zijn achterpoot was geklommen zo rustig bleef zitten omdat Duncan geen vin verroerde. Toen de muis zijn vergissing ontdekte ging hij er alsnog met een gil vandoor.

Onlangs heb ik een strandtent gekocht en omdat een kennis van mij hilarische momenten had beleefd op het strand toen allerlei mensen hun blijkbaar pas gekochte tentjes onder begeleiding van een stief briesje gingen opzetten vond ik dat ik eerst maar even in de tuin moest oefenen. Met twee nieuwsgierige shelties leverde dat eveneens komische taferelen op. Terwijl ik een tentstok aan de ene kant door een tunnel steek, legt Robin aan de andere kant poot erop en begint er voorzichtig aan te knagen alsof het een delicatesse is. Duncan gaat uitgebreid op het tentdoek liggen en laat zich hooguit als een zak zand verslepen. Dat schiet op!! Uiteindelijk staat de tent overeind en liggen we met zijn drieën erin bij te komen. Robin vindt toch dat ‘t niet helemaal af is en loopt doelbewust achterom. Ik geef meteen een brul: “Niet p…….!” Maar ja, wat is een tent zonder vlag!

 

 

 

augustus 1997

Een Twents Avontuurtje

“Binnenkort loopt hier een driekleurtje rond”, was een zin uit het vorige stukje en nu kan ik melden, dat het zover is. Sinds Tweede Pinksterdag heeft Duncan hier zijn intrede gedaan. Een heel lawaaiige moet ik zeggen want op verschillende plaatsen, o.a. bij mij in de straat, sloeg de bliksem in tijdens een kort maar heftig onweer. De buren links en rechts zaten even zonder stroom. Nu ik Duncan alweer een tijdje in huis heb, kan ik stellen dat dat een toevallige samenloop van omstandigheden is, gelukkig.

Duncan is geboren op 24 maart in Westerhaar bij de familie Teunis. Hij is de zoon van Bawsinth’s Ghostbuster en Hippety Hoppety’s Pasja. Hij heeft wat voorvaders gemeen met Robin en is a.h.w. een neefje. Helaas was Duncan de eneige pup in het nest. Zijn zusje werd doodgeboren en hijzelf was veel te licht. Dankzij de extra goede zorgen waarmee hij omringd werd is daar niets meer van te zien. Hij is een gezonde, vrolijke pup.

Ik leerde Duncan kennen toen hij drie weken oud was en dat viel niet mee. Op die leeftijd zien pups er vaak niet uit en Duncan zag er zelfs helemáál niet uit: model pudding, één omgeklapt oor, halfroze neus en een paar formidabele poten. Maar hij had een komplete witte kraag, een lange staart en vooral: een wit snuitje met blesje. Een tamelijk bont koppie dat tegelijk iets grappigs èn iets dreovigs had. Die gekke tegenstelling in uitdrukking heeft hij nog steeds.

Ik had gedacht dat het gemakkelijker zou zijn een pup uit te keizen nu ik meer over het ras weet en Robin was een mooi voorbeeld. Die was vanaf het begin een mooi hondje. Nou, dàt viel dus tegen. Al die kennis èn het feit dat ik ook al wat shows had gelopen zaten me behoorlijk in de weg. Totdat ik besloot om al die kennis te laten voor wat het was en uit te gaan van het standpunt dat ik twee jaar geleden ook had ingenomen: ik wil een leuke en lieve sheltiekameraad voor elke dag. Toen was mijn onrust weg en de beslissing genomen.

In de loop van de weken groeide het ‘puddinkje’ tot ons aller verbazing uit tot een heel aantrekkelijk pupje met een zwart neusje en fraaie tipoortjes. Zelfs de stevige poten zagen er al wat normaler uit.

Duncan is een echte kletskont en erg waaks. Als hij zo rondscharrelt, loopt hij soms mompelend en piepend commentaar te leveren. Op zich is Duncan geen bang hondje maar zo onbevangen en zelfstandig als Robin is hij niet. Voor Robin is praktisch iedereen familie en dus aardig maar Duncan weet haarfijn het verschil en is een stuk voorzichtiger. Kent hij iemand beter dan laat hij zijn reserves varen.

Hij is inmiddels zindelijk maar als het ‘s morgens vroeg mis dreigt te gaan laat hij een erbarmelijk gekerm horen alsof hij dood gaat. De eerste keer dat hij dat deed was ik in een paar seconden beneden om meneer met een enegelentoetje naast een plasje te zien zitten. Het bleek een leermomentje te zijn voor Duncan want de volgende dag begon hij zijn gekerm om 5 uur ‘s morgens! Het had wat voeten in de aarde om dat recht te breien en ik was op een geven moment zo moe dat ik tussen de middag op een matje op de grond ging slapen: Duncan opgekruld in mijn nek en Robin aan mijn voeten.

Puppycursus vindt Duncan tot nu toe niet echt een feestje, hopelijk wordt dat beter. Robin is zijn idool en deze laat het zich wel aanleunen maar wordt af en toe wel sikkeneurig van het gehang aan staart en oren. Lopen aan de lijn doet Duncan nu als de beste nadat een ongeduldige Robin hem even grommend in de kont beet. Robin is zijn unieke plekje in de vensterbank kwijt want met een goede timing en een sprong lukte het Duncan, 14 weken oud om via de oude stoel ook in de vensterbank te klimmen om aldaar triomfantelijk een gedroogde paddestoel ( souvenir uit Luxemburg) in zijn bek te nemen en vakkundig dood te schudden.

Om tot slot op de titel van dit stukje terug te komen: Duncan is officieel ingeschreven als Adventure van de Twentse Vallei.

 

 

 

mei 1996

Tussen de schuifdeuren

Ik heb al eens geschreven over Robins’ zangprestaties maar hij heeft inmiddels zijn muzikaal talent uitgebreid tot de piano.

Een tijdje geleden waren mijn pianiste en ik weer eens druk aan het repeteren geweest voor ons nieuwe programma terwijl Robin in de keuken zijn uiterste best deed om niet mee te zingen. Toen we klaar waren mocht hij weer binnenkomen en prompt sprong hij op de pianokruk en stapte met zijn voorpootjes op de toetsen…….. “Gùt, bij mij komt’r óók geluid ùt”, moet Robin gedacht hebben en enthousiast begon hij er vrolijk op los te roffelen en ging er bovendien luidkeels bij ‘zingen’. Dit bleek geen eenmalige show te zijn.

Sindsdien hoef ik alleen maar te zeggen: “Robin, we gaan zingen”  en hij springt op de kruk, popelend om te beginnen. Na zo’n tien minuten ‘gepingel’ en ‘gezingel’ zeg ik: “Over” en de kleine artiest gaat zich met meer hondse zaken bezighouden, zoals soezen in de vensterbank.

Hij herkent mijn stem altijd tussen alle andere opnamen van andere lage vrouwenstemmen en begint , zodra hij een opname hoort van één van mijn concerten meteen te joelen.  Voorwaarde is wel dat het repertoire hem bekend moet zijn. Vóórdat hij mij de altaria’s uit de Matthäuspassion hoorde studeren reageerde hij niet op opnames maar nu….. je moest hem eens horen!

Ik begin eraan te twijfelen of hij ooit mee kan als ik ergens moet zingen. Voorlopig gaat hij op concertdagen naar mijn ouders en daar vermaakt hij zich uitstekend….. bij mijn vader op schoot aan de piano!

robin aan de piano 1

 

Oktober 1999

Een Amelander Waterlelie

Onlangs zij we weer een weekje naar Ameland geweest. Het weer was nog bijzonder goed en we zijn dan ook veel aan het strand geweest tot grote vreugde van Robin en Duncan. Luidkeels blaffend renden ze langs de golven, d.w.z. Duncan rende langs het water en Robin zat er bij voorkeur in. Dit jaar was het voor hem dè sport: golven bij elkaar houden en stokken uit het water redden.

Robin en Duncan  'tunnelvision'

Toen ik de honden zo blij over het strand zag rennen moest ik terugdenken aan de tijd dat ik hier nog woonde en op het strand liep met de hond die we toen hadden. Evenals Robin en Duncan nu, was zij ook een hond die de aandacht trok van strandwandelaars. Met haar prachtige rode vacht en elegantie was onze Ierse setter een opvallende verschijning. Ze luisterde ( nou jááá) naar de naam Nuphar ( Njoefàr) wat Gele Waterlelie betekent. Voluit heette ze ‘Nuphar of Shannon By Castle’. Zo’n sjieke naam was niet besteed aan kinderen in de leeftijd van twee tot tien jaar en ze ging daarom ook door het leven als ‘Joeffie’. Twaalf weken oud deed ze haar intrede in ons gezin als verjaardagskado voor mijn tienjarige broer. Ik was zes en ik beken met het schaamrood op de kaken dat ik wel wat bang was voor haar onstuimigheid en happende bekkie. Maar dat was gelukkig gauw over en ik heb jaren kunnen genieten van haar vrolijkheid en vriendschap want ze werd toch ook wel een beetje mijn hond.

Met wat ik nu weet over honden opvoeden, denk ik, dat er veel fouten zijn gemaakt en haar zogenaamde ongehoorzaamheid zal eerder aan ons gebrek aan kennis te maken hebben gehad dan met haar ‘domheid’ want dom was Joeffie beslist niet. Vooral als het om eten ging gebruikte ze een heel scala aan trucjes waar wij allemaal braaf in trapten. Dat leverde haar bijvoorbeeld eens een week lang elke dag drie keer ontbijt op. Ze duwde met haar neus haar lege bak door de keuken en ging er met een zielige blik in haar ogen naast zitten. Dat deed ze elke keer als een van ons alleen in de keuken was. Ierse Setters kunnen kijken met een blik die je door merg en been gaat en Joeffie was een expert!

Voor mijn tiende verjaardag had mijn moeder een prachtige taart gemaakt. dat vond Joeffie ook en zij likte alle slagroom eraf maar de cake liet ze netjes staan. Je moet tenslotte ook wat overlaten voor de anderen. Uiteindelijk heeft ze de rest ook gekregen en heeft mijn moeder een andere taart gebakken.

Bij onze verkleedpartijen deed Joeffie ook altijd mee en als ze eens geen zin had verstopte ze zich.Of ze muzikaal was? Nou, laten we het zó zeggen: als mijn zusje richting accordeon liep, stond Joeffie aan de kamerdeur te krabben alsof ze dringend naar buiten moest.

Ze was nieuwsgierig en altijd aan het snuffelen. Tja, voor een jachthond is dat natuurlijk dè bezigheid tijdens de wandelingen en dan leed ze ook aan acute oost indische doofheid om dan lekker even in de struiken of de duinen te verdwijnen. Op haar speurtochten heeft ze menig vrijend stelletje in de duinen opgeschrikt. Wij lagen in een deuk als we ineens vanachter de struiken een kreet of gemopper hoorden en Joeffie even later met glinsterende ogen tevoorschijn sprong, ze had weer spelende mensen gevonden!

Gekke, lieve hond. Ze is 11,5 jaar geworden. Tijdens de zomervakantie is ze in een dierenpension overleden aan een maagtorsie. Vreselijk! Het was de eerste vakantie dat ze niet mee kon. Mijn tante was contactpersoon en nam het weinig gevoelvol gebrachte nieuws in ontvangst. Tranen met tuiten heb ik gehuild, ook omdat ik geen afscheid heb kunnen nemen maar op de een of andere manier is dat verdriet snel weggestopt. Om een hond treur je toch niet zo lang????!!! Ruim twintig jaar later ging ik mijn eerste eigen hondje uitzoeken: Robin. Nu zou je denken dat dat de hond was waar ik over zou dromen. Maar nee, ik droomde een week lang over Joeffie. Ik liep met haar langs de vloedlijn terwijl zij uitgelaten om mij heen draafde, haar koperkleurige vacht schitterend in de zon en pretlichtjes in haar ogen. Het was prachtig! Zij was prachtig! Tóén heb ik pas afscheid van haar genomen.

Ik ben zo blij dat ik haar heb meegemaakt want door haar heb ik al jong kunnen ervaren dat honden een verrijking van je leven zijn en dat de vriendschap van een hond zeer de moeite waard is.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *